Napanood ko mga ilang araw na ang nakakalipas ang balita tungkol sa isang lalaking lumutang ang kotse sa baha. Nang tanungin ng reporter, nag-asim si kuya at kung sinu-sino ang sinisi.

Ang yabang naman nito, naisip ko. Pagkatapos noon ay nakalimutan ko na ang insidenteng iyon.

Ngunit marami sa ating mga kababayan ang hindi nakalimot. Nabalitaan ko na lamang na isa na palang internet sensation si kuya (hindi ko na babanggitin ang pangalan niya dahil alam kong kilala mo na siya). Mayroon pang mga gumawa ng Facebook pages para sa kanya. Hanep talaga! Sa sobrang laki ng atensyong nakuha ni kuya, pati GMA 7 (na nagpalabas ng balitang ito) ay nanawagan na itigil na ang tinawag nilang cyber bullying.

Well, marami na ang naisulat sa kanya kaya hindi na ako dadagdag pa. Tutal, nag apologize na naman siya sa kanyang ginawa at mga sinabi. At sigurado, may malaking leksyon na natutunan si kuya.

Ako din tuloy ay napaisip. Pwede kayang gamitin ang nangyari kay kuya bilang rason kapag aabsent dahil tinatamad? Este… ang ibig kong sabihin ay bakit kaya ang mga Pilipino ay mahilig manisi at magpasa ng responsibilidad sa iba. Nasa kultura na ba natin ito? Nasa genes na ba natin ito?

Mapapanood mo sa mga senate investigation na lahat ng mga taong inanyayahang upang gisahin ay nagsasabing wala silang nalalaman. Iba ang may kasalanan, hindi sila. Parang yung nangyaring hostage taking sa Quirino Grandstand. Nung matuklasang may VIP treatment sa Bilibid. Ang anomalya sa PCSO. Sa lahat ng mga ito, ang mga sangkot ay nagmalinis, nagturuan, at nagsisihan. Lahat sila ay walang kasalanan.

Siguro kung may time machine tayo at bumalik tayo sa panahon ng mga Datu, baka makita natin na noon pa man ay ganito na ang kalakaran ng mga Pinoy. Sisihan dito, sisihan diyan. Kaya nga siguro kasama na sa bokabolaryo natin ang mga katagang “Labas ako diyan” at Wala kong alam diyan.”

Inaamin ko na ako din naman ay ganoon. Kaya nga bigla akong napaisip, sadya bang ganito talaga ang mga Pilipino? Kelan kaya natin maririnig ang mga salitang “Ako po ang may kasalanan?” May pag-asa pa kaya tayong magbago?

Siguro walang ibang taong makakasagot nito para sa akin. Tanging ako lamang ang makakahanap ng sagot.

Hay buhay nga naman. Napakabilis ng buhay tumigil ka lamang ng konti sigurado maiiwan ka. Kaya kailangan magsakripisyo. At eto nga ang isa sa mga napilitan kong bitiwan, ang aking mahal na blog (patawad blog). Napakarami kasing ibinato ang kapalaran sa akin, ang hirap nilang i-juggle ng sabay-sabay. Dinagdagan ko pa ng kung anu-anong bagay na gusto kong gawin at maabot.

Sa hirap ng buhay, hindi naman siguro masamang mangarap yumaman. Meron akong ilang mga projects na binalak at sinimulan, umaasang magdadala ito ng limpak-limpak na salapi. Huwag kayong mag-alala, legal naman silang lahat. Sa dami ng pinasok at sinimulan ko, ayun walang nangyari sa kanilang lahat. Nag-isip-isip nga ako at sinabi sa sarili na itigil na muna ang mga ito at wala namang nangyayari. Ibaling na lang ang pansin sa ibang produktibong bagay.

Naisip ko ring sumulat ng isang libro, yung mala-Bob Ong ba. Ay naku, ang hirap pala. Nakasulat ako ng ilang chapters pero nakatiwangwang na lang ngayon. Masaya sana kaso natuklasan kong hindi ako makasulat kapag wala ako sa mood. Kaya heto, stop din muna. Siguro maitutuloy ko rin yun pagdating ng panahon at sana ay mai-publish naman. Kung hindi, ipopost ko na lang dito. Hehehe!

Sinubukan ko rin gumawa ng isang graphic novel. Gusto ko yung horror na may halong sci-fi. Bumili pa ako ng sketchbook, mga lapis, at sign pen. Naubos na yung tinta ng sign pen wala pa akong natatapos. Hay!

Gusto ko na ding pumayat. Tuwing magtitimbang ako lagi akong napapasimangot. Sinubukan kong magjogging kaso masakit sa paa, nahirapan yata sa bigat ko. Diet din, oatmeal sa umaga, oatmeal sa gabi. Gumawa pa ako ng diary ng timbang ko. Kaso mahirap talaga sundin ang isang diet at workout routine. Minsan tuloy hindi nasusunod.

Wala pa diyan yung mga regular na ginagawa ko tulad bilang isang empleyado, asawa, ama, anak, kapatid at marami pang iba. Talagang kulang ang 24 oras.

Isa pang dahilan kung bakit hindi na ako nakakapagblog ay nalipat kasi ako ng department. May bago kaming account at isa ako sa mga nagvolunteer para dito. Ngayon, email support na ako. Wala ng calls! YEHEY! Sipag na lang sa pagta-type dahil ang queue namin ay nasa 200+.

Anyways, itinigil ko na muna yung mga side projects ko at napagdesisyunang buhayin ang blog na ito. Salamat sa mga taong patuloy na bumibisita at nagcocomment dito. Isa kayo sa mga dahilan kung bakit nais kong maging aktibo ulit itong blog ko. Muli, maraming maraming salamat!

Gaya ng bagong header ng blog ko, hindi na limitado sa call center ang itatampok ko dito. Kasama na din ang mga bagay na nangyayari sa labas ng opisina. Samahan niyo sana akong muli sa paglalakbay na ito.

Okay! Tama na ang pagiging seryoso! Simulan na ang kalokohan!

Holy Week na naman. Ang mga Pilipino ay muli na namang magninilay-nilay, gugunitain ang buhay at kamatayan ni Kristo, at pag-iisipan ang mga bagay-bagay na espirituwal.

That was 20 years ago.

Ngayon, kapag Holy Week, nagkukumahog ang lahat para sa mga bakasyon, reunion, party, at kung anu-ano pa. Hindi ako Katoliko ngunit bahagya akong naiinis sa mga taong walang iniisip kundi bakasyon kapag Holy Week. Para bang may mali.

Noong bata pa ako, kapag Holy Week, sa bahay lang. Walang palabas sa TV kundi ‘yung pelikula tungkol kay Hesus kung saan hindi ipinapakita ang mukha niya. Lagi lang siyang nakatalikod (sa opinyon ko ay ‘yun ang pinakamagandang pelikula tungkol sa buhay ni Hesus). Bawal magsaya. Bawal kumanta. Bawal ang alkohol. Bawal, bawal, bawal. Pati mga kapitbahay mo ganun din. May mga nagpapabasa pa.

Pero iba na ngayon. Naalala ko nga last year, ininterview ang isang artista sa TV kung paano niya ini-spend ang Holy Week. Ang sagot niya, “Wala lang. Solemn lang. Nag-snorkling lang sa Boracay.” Yun naman pala. Solemn naman pala, eh.

Anyways, sabi ko nga hindi ako Katoliko at hindi rin naman ako nag-oobserve ng Holy Week. Kaya’t mabuti pang hayaan ko na lamang ang mga taong gawin ang gusto nila. Sabi nga, kung saan ka masaya, suportahan taka.

O sige, mauna na ako. Baka ma-late pa ako sa flight ko papuntang Caticlan.

Ha? Twitter? Akala ko…

Teka, ano ba yang twitter na yan? Wala ba yang kaugnayan kay tweety bird? O kay Tweety de Leon kaya?

Hay, ang bilis talaga ng teknolohiya. Noon website lang. Tapos may mga blog. Tapos mayroon ng Social Networking Sites. Tapos may twitter na!

A year ago, na-engganyo akong magblog dahil wala rin naman akong ibang mapagkaabalahan. Hindi pa ako mahilig mag-Facebook noon at mag-Backyard Monster kaya sayang naman ang binabayaran namin sa Internet. Kaya’t ng matuklasan ang pag-ba-blog, talaga namang natuwa at na-enjoy ko itong mabuti. Ngunit ngayon, lagi ng laman ng mga balita ang Twitter. Na-curious tuloy ako. Masubukan nga rin!

Isa sa mga una kong natuklasan ay kailangan lagi kang may dalang cellphone. Para anytime, anywhere pwede kang mag “tweet”. Naisip ko ang gastos naman. Pero sige, try ko lang naman. Pag-naubusan ako ng pera sa pag-twe-tweet, titigil na ako. Parang drugs lang yan. O kaya sugal.

Kaya gusto ko sana kayong imbitahan sa aking bagong Twitter account, @BuhayCallCenter. Pwede niyong basahin ang aking mga walang kakwenta-kwentang tweets pag wala kayong magawa.

Maraming salamat po!

Usually na nga, ay ang kawawa kong blog.

Minsan, pagka-galing sa office, gusto kong magdrawing at magpost. Siyempre check muna Facebook. Nakanampucha! May um-attack sa Backyard ko! Hindi maaari ito. Kailangang gumanti. Gawa ng Pokey. Gawa ng Eye-ra. Gawa ng Ichi. Upgrade. Upgrade. Baguhin ang lay-out ng backyard. Tapos, makikipag-chat yung classmate ko nung highschool. Nangangamusta tungkol sa nalalapit naming reunion. Check kung may bagong episode ng naruto (anime at manga).

Pag tingin ko sa orasan. Tatlong oras na ang lumipas. Inaantok na ako. May pasok pa mamaya. Tapos magigising na rin anak ko. Papasok pa sa iskul (buti bakasyon ngayon). Yung ipopost ko sana sa blog, nalimutan ko na.

Hay, pasensya na blog ha. Enjoy ko pa naman kapag kaharap kita! Sensya na rin sa mga taong nag-aabala na bumisita dito at basahin ang mga kalokohang ginagawa ko. Talagang kakaibang experience ang blogging, lalo na kapag nakaka-interact mo ang mga visitors. Ganun din naman kapag nababasa ko ang iba’t ibang mga blog ng mga tao. Mga ka-blog ba. Makikita mo at malalaman ang mga iniisip at opinyon nila.

Ayokong mangako pero pagbubutihin ko para hindi naman mapawalang-saysay ang blog na ito. Gusto ko rin atang manalo ng Blog Award tulad ni ka-blog na si citybuoy! Hehehe!

Anyways, maraming maraming salamat sa mga taong palaging bumibisita sa aking blog. Salamat sa mga matiyagang nag-cocomment. At salamat sa mga taong naliligaw at natutuwa sa mga pinopost ko dito!

Mga bloggers, mabuhay tayong lahat!

Ang dami na talagang mga accomplishments ng ating mga kababaihan. Dati-rati, taong bahay lang sila, magpapalaki ng anak, maglilinis ng bahay, magluluto, at paliligayahin ang kanilang mga mister. Pero sa ngayon, lahat na ata ng ginagawa ng mga lalaki ay nagawa na ng mga babae. May mga babae ng doktor, engineer, at mga managers. May mga babae ng naging presidente ng isang bansa, mga senador, mayor, at kung anu-anong posisyon sa gobyerno. May mga babaeng basketball player, weightlifter, wrestler. May mga babaeng lider ng relihiyon at ng malalaking grupo. At siyempre meron ding mga babaeng nakapag-asawa ng kapwa nila babae.

Naalala ko tuloy ang isang article na nabasa ko dati. Hindi lang pala basta-basta ang pagiging isang tomboy. May mga subcategories pa pala ito. May butch, may femme, at may kung anu-ano pa. Napakakumplikado na talaga ng panahon ngayon. Naalala ko rin tuloy ang narinig kong usapan ng dalawang bading (di ko naman sinasadyang marinig sila):

“Hoy bakla, top ka ba o bottom?” tanong ng isa.

“Bottom ako, ate,” masayang sagot naman ng kausap.

Kung ano man ang ibig sabihin nila sa top o bottom ay ayoko ng imaginin pa.

Darating kaya ang panahon na magiging specific na ang detalye tungkol sa kasarian ng isa sa ating mga biodata/resume? Halimbawa, sa hinaharap kaya ay ganito na ang nakasulat sa resume/biodata:

Gender (Physical): Female

Gender (Emotional): Male

Subcategory: Butch

Meron nga ding biruan sa office namin, bakit wala na raw available na magagandang babae ngayon? Kasi, lahat daw ng magaganda, eh girlfriend na ng mga tomboy. Totoo naman hindi ba? Ang dami na sa ngayon ang mga magkarelasyon na parehong babae. At kung pagmamasdan mo sila, para bang napakalalim ng relasyon nila. Para bang super inlove at super serious talaga sila sa isa’t isa. At higit sa lahat, mukha silang masayang masaya.

Ano na ba talaga sa ngayon ang depinisyon ng pagiging isang babae? Hindi lang naman siguro ang kakayahan nilang magluwal ng sanggol ang tanging ibig sabihin ng pagiging babae? Sigurado mas malalim pa doon ang kahulugan nito. Ano sa tingin niyo?

Kung anuman iyon, isa lang ang sigurado ako. Saludo ako sa ating mga kababaihan. Napakarami nilang mga na-achieve at nagawa para sa ikabubuti ng ating mundo. Totoo na hindi mabubuhay ang kalalakihan kung wala ang kababaihan!

Bisita naman kayo sa isang blog ko. Sinubukan ko lang magsulat ng mga kung anu-anong horror na kuwento. Ewan ko kung maganda ba o ewan. Kayo na ang maghusga. Eto na!

Sabi Nila – Pinoy Horror Flash Fiction

Comment kayo kung panget ba o ano! Maraming Salamat!

Haaay! Pambihirang buhay talaga. Nasisigawan ka na nga ng mga caller mo, pati ba naman sa bus habang papauwi ka, sisigawan ka pa ng kondoktor! May sayad ata yung kondoktor ng bus na nasakyan ko.

P11 lang kasi ang pamasahe mula Makati hanggang Baclaran. Nagkataon namang bente lang ang barya ko. Nang iabot ko ang bayad ko, nanghingi si manong ng piso para sampu ang isusukli niya. Sabi ko, “Walang barya, eh.” Biglang umasim ang mukha ni manong, parang tinabunan ng lupa.

“Onse lang ang pamasahe! Bigyan mo ako ng piso!” sigaw ni manong. Gimbal ako sa sinabi ni manong. Parang umuusok pa ang ilong nito sa galit.

“Sabi na nga wala akong piso, eh!” ganti ko. Tapos tinalikuran ako ni manong, ayaw ako suklian. Nung bababa na ako, hiningi ko sa kanya sukli ko. Ayun, napilitan ding magsukli!

Hay, ewan ko ba sa mga kondoktor na ito.  Kala mo naman matatakasan nila ang pagsusukli. Para namang kapag hindi nila kaagad sinuklian ang isang pasahero ay makakalimutan na nitong mayroon siyang sukli. Kahit anong gawin nila, magsusukli at magsusukli din sila.

Naalala ko tuloy isang beses ng pauwi kami ng misis ko. Sumakay kami ng ordinary bus at ang pamasahe ay P17 isa. Nang lumapit ang kondoktor, inabot ko ang P50.

“Wala ba kayong barya?” galit na tanong ng kondoktor.

“Wala ho, eh”

“Wala akong isusukli diyan!” sigaw ni kuya sabay bato ng pera sa akin. Tama po ang nabasa niyo. Ibinato sa akin ang P50. Hindi po iniabot, o binitiwan. Ibinato sa akin.

Sa halip na magalit ay bigla na lang akong natawa. Ano ba problema ni kuya? Nagme-menopause na ata. Ang kinalabasan, hindi kami nagbayad!

Hindi ko naman kasalanan. Bilang pasahero, ang tungkulin ko ay magbayad ng tama. Bilang kondoktor, tungkulin nilang maningil at magsukli. Hindi na dapat pro-problemahin ng pasahero kung saan kukunin ng kondoktor ang isusukli sa kanila. Kung may barya naman, siyempre iyon ang ibabayad ko. Ayaw ko rin namang maghintay pa na suklian ako. Gusto ko pagkabayad, uupo na lang ako at wala ng aalalahanin pa.

Totoo, merong mga pasaway na nagbabayad ng buong pera na sobrang laki, samantalang malapit lang ang bababaan nila. Kung baga, nagpapapalit lang. Kapag ganoon ang kaso ay naiintindihan ko ang paghihimutok ng mga kondoktor. Pero huwag naman sana nilang iputok iyon sa ibang mga taong nagbabayad ng tama.

Sabi nila, ang mga Pilipino daw ang isa sa pinakamasayahing tao sa buong mundo. Palagay ko, isang malaking kasinungalingan iyon. Pumunta ka lang sa SSS, sa Munisipyo, o kahit saang ahensya ng gobyerno, malalaman mong hindi masiyahin ang mga Pilipino. Masusungit at pilosopo! Kahit sa mga jeep, bus, tricyle, sa mga mall at sa kung anu-anong tindahan, siguradong may makikita kang taong masungit at mainitin ang ulo. Parang may sayad.

Hindi ko naman sinasabing masama ang ugali ng mga Pilipino. Nasasabi ko lamang siguro ito dahil sa panlulumo. Bilang isang Customer Service Representative sa isang call center, palagi at expected akong magbigay ng quality customer service sa mga dayuhang na hindi mo naman nakikita. Kaya siguro nag-eexpect din ako ng magandang customer service kapag ako naman ang customer.

Hindi naman siguro masama iyon di ba mga kapatid na Customer Service Representatives?

Chinese New Year na naman! Year of the Rabbit pa!

Bakit ba nakikicelebrate tayo ng Chinese New Year, hindi naman tayo Intsik? Saka bakit pag Chinese New Year puro pampasuwerte ang pinag-uusapan ng mga tao? Natanggap ko pa ngang regalo nung Christmas Party ng team namin ay isang jade statue na pampasuwerte.  Bakit ba ang hilig nating mga Pinoy sa pampasuwerte?

Napanood ko nga sa balita yung mga binebentang mg kung anu-anong charms. May gawa sa kung anu-anong stones, at gems na sinasabing magdadala ng maraming pera, mabuting kalusugan, at tutupad sa mga kahilingan. Ang mga presyo? May P5,000, may P10,000, at nakanamputcha, may P20,000!!!

Pampasuwerte nagkakahalaga ng P20,000?! Baka naman suwerte ang mga iyon para sa mga nagtitinda? Biruin mo tiba-tiba sila pag may bumili sa kanila. Kapag minalas ba ang isang bumili ng mga charms na ito, pwede natin silang ireklamo sa DTI? O kaya idemanda at magdemand ng damages?

Usong-uso din ang mga dragon dance. Sa mga mall, palaging meron nito. Pumapasok pa nga sa bawat shops. Suwerte din kasi ang dulot nito.  Siguro dapat magpa-dragon dance tayo sa buong Pilipinas dahil napakapanget na ng mga nangyayari sa ating bansa. Kung anu-anong krimen, aksidente, korupsyon, mga kabadingan, at kung anu-ano pa. Joke lang po ang tungkol sa kabadingan. Siguro naisip ni Binay na ipadragon dance ang buong Makati, dahil simula pa lang ng taon, napakadami ng karumal-dumal na mga bagay ang naganap.

Hindi ko naman talaga naiintindihan ang mga tradisyon at paniniwala tungkol sa Chinese New Year. Ni hindi nga ako kumakain ng tikoy. Ang pinanghihinayangan ko lang ay hindi naging holiday ang Chinese New Year. Sayang din kasi ang extra pay dahil may pasok ako sa araw na iyon.

Anyways, Kung Hei Fat Choi sa lahat!